سازمان جهانی صحت در افغانستان مراقبت‌های عاجل برای جوامع در بلخ را تقویت می‌کند

کابل، افغانستان: سازمان جهانی صحت در افغانستان از طریق برنامه آموزشی «مراقبت‌های اضطراری اساسی» (BEC) خدمات مراقبت‌های عاجل را در سراسر کشور تقویت می‌کند و کارمندان صحی خط مقدم را قادر می‌سازد تا سریع‌تر و مؤثرتر به ترومـا و حالات اضطراری تهدیدکننده زندگی پاسخ دهند.

یکی از برنامه‌های آموزشی که به‌تازگی با موفقیت برگزار شد، در ولایت بلخ بود. در این برنامه، ۵۴ کارمند مسلکی صحی از ولایات بلخ، فاریاب، جوزجان، سمنگان و سرپل، با حمایت سخاوتمندانه مردم و دولت جاپان، مهارت‌های نجات‌دهنده زندگی خود را ارتقا دادند.

برای بسیاری از جوامع، شفاخانه‌های ولسوالی یگانه نقطه دسترسی به مراقبت در زمان بروز حالات اضطراری است. برای رسیدگی به این موضوع، آموزش مراقبت‌های عاجل صحی بر مهارت‌های علمی و عملی تمرکز داشت که به کارمندان صحی کمک می‌کند تا به‌سرعت جراحات را ارزیابی و تثبیت کنند و سیستم‌های پاسخ اضطراری را برای نجات جان بیماران، پیش از ارجاع به مراکز تخصصی، سازمان‌دهی نمایند.

امین‌الله صافی، نرس بخش عاجل در شفاخانه ولسوالی شولگره بلخ، مهارت‌های کسب‌شده از این آموزش را بلافاصله پس از بازگشت به شفاخانه‌اش به کار برد. او اقدامات عملی را برای سازمان‌دهی مجدد تجهیزات جراحی و اضطراری و تقویت شیوه‌های مدیریت ترومـا اجرا کرد. او گفت: «پیش از این آموزش، ما با تجهیزات و دانشی که در اختیار داشتیم، تمام تلاش خود را انجام می‌دادیم. اکنون، دانش آموخته‌شده ما را قادر ساخته است تا از تجهیزات موجود و منابع محدود خود مؤثرتر استفاده کنیم. از این‌رو، مردم در ولسوالی من دیگر مجبور نیستند در جریان حالات اضطراری ناامیدانه منتظر بمانند؛ ما آماده‌ایم تا از لحظه رسیدن بیماران، مراقبت‌های نجات‌دهنده زندگی را فراهم سازیم.»

داکتر ادوین سینیزا سلوادور، نماینده سازمان جهانی صحت در افغانستان، گفت: «هر دقیقه در شرایط اضطراری حیاتی است. با تقویت مهارت‌های کارمندان صحی خط مقدم و بهبود آمادگی اضطراری در شفاخانه‌های ولسوالی، ما به نجات جان انسان‌ها در همان‌جایی که زندگی می‌کنند کمک می‌کنیم، به‌ویژه در جوامعی که از مراقبت‌های تخصصی دور هستند. این، تأثیر واقعی حمایت دوامدار اهداکنندگان است.»

از طریق همکاری دوامدار با جاپان و دیگر شرکای صحی، سازمان جهانی صحت در افغانستان مراقبت‌های عاجل نجات‌دهندهٔ زندگی را به خانواده‌ها نزدیک‌تر می‌کند، مرگ‌های قابل پیشگیری را کاهش می‌دهد و به شفاخانه‌ها کمک می‌کند تا در هنگام حالات اضطراری آماده باشند.